Moja recenzja książki pt. „Żałując macierzyństwa” Orna Donath

Mam nieodparte wrażenie, że tytuł tej książki miał wzbudzić sensację i napędzić sprzedaż. Aktualnie coraz częściej i śmielej mówi się o kobietach, które nie chcą mieć dzieci. Kobiety także zaczynają publicznie wyrażać swoje przekonania w tym zakresie. Z mojego punktu widzenia mało sensacyjne są zamieszczone w tej książce wywiady z kobietami Żydówkami, które mają po kilkoro dzieci i przyznają jak jeden maż, że żałują, że zostały matkami.

Za dużo parafraz i międlenia w koło na około tego samego na prawie 300 stronach. Być może w Izraelu temat jest bardziej kontrowersyjny, aniżeli w innych krajach, co wynika z tamtejszej kultury, relacji kobieta-mężczyzna, religii. Autorka pod każdym kątem analizuje tytułowe zjawisko pieszcząc każde wypowiedziane zdanie przez kobiety żałujące czasu straconego na macierzyństwo.

Kobiety, z którymi autorka robiła wywiady stwierdzają, że chciałyby być bezdzietnymi matkami, przez co chcą powiedzieć, że kochają swoje dzieci i cieszą się, że pojawiły się na tym padole, ale lata spędzone na pielęgnowaniu i wychowywaniu dzieci postrzegają jako stracone, jako koszmar, katorgę, wycieńczenie itp. Prawie każda z kobiet twierdzi, że macierzyństwo jest lub było dla nich tragedią. Niektóre w ogóle nie chciały mieć dzieci, ale nie potrafiły odmówić mężowi i/lub oprzeć się naciskom otoczenia. Niektóre miały depresję będąc w ciąży. Jedna z pań porzuciła męża i dzieci, bo nie mogła znieść klimatów rodzinnych, macierzyńskich.

Niechcenie dzieci nie jest współczesną modą, nowością. Na całym świecie od zawsze były kobiety, które stroniły od macierzyństwa. W Polsce też, co m.in. opisuje książka „Chłopki” Joanny Kiciel-Frydryszak. Niektóre Polki w dawnych, feudalnych, ale także we współczesnych czasach nie chciały mieć dzieci. W czasach kiedy nie było środków antykoncepcyjnych, a religijność oraz przede wszystkim zależność bytowa kobiet od mężczyzn, nie dawała im wyboru. Chciały, czy nie i tak zachodziły w ciążę i rodziły.

Nazywanie noszonego dziecka w brzuchu pasożytem (tak mawiała Chyłka, jedna z głównych bohaterek książek Remigiusza Mroza), albo nowotworem nie powinno dziś – w czasach swobody wyrażania swoich przekonań – razić, ani zadziwiać.

Chętnie poczytałabym o motywach kobiet, które nie chcą mieć dzieci i ich nie mają. W tej książce nie pojawiają się wywiady z takimi. W tej pozycji żal pojawia się na każdej stronie, bo mleko się rozlało i nie da się tego cofnąć. Chętnie przeczytałabym książkę, która opisałaby sytuację, w której zapobiegnięto rozlaniu mleka i zamiast lamentów jest radość kobiet z bycia nikim nieobciążonymi.

Mimo wszystko polecam przeczytać tę pozycję tym, co mają otwarty umysł, zrozumienie i akceptację dla odmienności od standardu.