Autor na wstępie zaznacza, że w 1900 roku ludzie umierali
przede wszystkim na infekcje dróg oddechowych (zapalenie płuc, grypę),
gruźlicze i zakażenia układu pokarmowego. Aktualnie większość zgonów już nie
powodują choroby zakaźne, lecz przewlekłe choroby metaboliczne (choroby serca,
nowotwory, choroba Alzheimera, cukrzyca).
Nadmiar insuliny okazuje się być kluczowym czynnikiem w wielu chorobach – od migrenowych bólów głowy do stłuszczenia wątroby, nadciśnienia tętniczego, otępienia. Aktualnie ok. 85% dorosłych Amerykanów może być opornych na insulinę, w innych krajach odsetek ten zapewne jest podobny.
Filozofia „mniej jedz i więcej się ruszaj” poniosła fiasko,
gdyż fizjologia człowieka jest bardziej zniuansowana. Insulinooporność jest aktualnie
najczęściej występującym zaburzeniem zdrowotnym na świecie. Każdego roku dotyka
więcej ludzi, niż jakakolwiek inna dolegliwość. Potęga hormonu insuliny odciska
się na każdej komórce, co nie występuje w przypadku innych hormonów. Oporność
na insulinę oznacza zmniejszenie reakcji komórki na ten hormon.
Można mieć oporność na insulinę, a jednocześnie normalne
stężenie glukozy we krwi. Dlatego też badanie poziomu glukozy jest
niemiarodajne w diagnostyce zaburzeń metabolizmu węglowodanów. Należy badać
poziom insuliny, ale mało który lekarz je zleca.
Insulinopoorność i nadciśnienie tętnicze są wzajemnie skorelowane
i nie jest to nowina w środowisku lekarskim. Tymczasem nadal niesłusznie
demonizowana jest sól, natomiast kiedy człowiek spożywa sól, to jego nerki
zaczynają wydalać więcej wody z sola, co zapewnia prawidłowe ciśnienie
tętnicze. Natomiast przy nadmiernym spożyciu cukru (węglowodanów) nerki nie
stosują się do normalnego mechanizmu fizjologicznego, tylko zatrzymują wodę,
która zwiększa objętość krwi i podnosi ciśnienie tętnicze.
Insulina jest hormonem anabolicznym, czyli wysyła sygnał
komórkom do rozrastania się – rozrastają się nie tylko mięśnie (ale jeśli są
ćwiczone) i tkanka tłuszczowa, ale także nowotwory, torbiele, cysty i inne
tkanki.
Uszkodzenia nerwów towarzyszące cukrzycy daje uczucie
pieczenia, łaskotania w kończynach, szczególnie w stopach.
Kłopoty z erekcją mogą należeć do najwcześniejszych objawów
insulinooporności. Osoby oporne na insulinę mają często skrajnie suchą i
swędzącą skórę, a rany i skaleczenia goją się z trudem. Insulinooporność jest
także główną przyczyną niewydolności nerek oraz długotrwałych infekcji.
Choć na proces starzenia się organizmu składa się wiele
czynników, niemal wszystkie jego przejawy a w tym zmiany skórne, zmniejszenie
masy mięśniowej, masy kostnej, są konsekwencją insulinoporoności.
Okazuje się, że częste narażanie się na niską temperaturę
należy do najmniej oczekiwanych sposobów regulacji i kontroli poziomu insuliny.
Także kilka ćwiczeń wykonywanych do odmowy mięśniowej łagodzi insulinooporność.
Magnez uwrażliwia organizm na insulinę, także chrom, cysteina, wapń i witamina
D3.
Jeżeli spożycie węglowodanów i stężenie glukozy są niskie,
to białko pokarmowe wzbudza bardzo małą reakcję insulinową. Inaczej to wygląda,
jeśli spożycie węglowodanów jest wysokie w towarzystwie białka.
Koniecznie przeczytaj tę książkę aby mieć podstawową wiedzę
o działaniu swojego ciała.
